پارس ناز پورتال

عکس,گالری عکس,سایت عکس,عکس های خنده دار,عکس های دیدنی,عکس های روز,عکس جدید,عکس عاشقانه مدل مو,مدل مو مردانه,مدل مو زنانه,مدل آرایش,زیبایی صورت,مدل آرایش عروس,مدل مو کوتاه,مدل موی بافتنی,مدل شینیون مدل لباس,مدل مانتو,مدل لباس مجلسی,لباس نامزدی,کت و دامن,مدل دامن کوتاه,مدل تیشرت,مدل لباس زنانه و مردانه,لباس جدید پیش بینی وضعیت آب و هوا,هواشناسی,وضعیت آب و هوا,پیش بینی وضع هوا,وضعیت آب و هوای شهرهای کشور,سازمان هواشناسی کشور فال روز,طالع بینی,فال حافظ,انواع فال,فال قهوه,فال تاس,فال عشق,فال ازدواج,فال قران,فال بوسه,فال چای,فال عطسه

حکم روزه های قضا و کفاره آن چگونه است؟

مجموعه : مذهبی

حکم روزه های قضا و کفاره آن چگونه است؟


موارد قضا و كفّاره

مسأله : اگر در روزه ماه رمضان عمداً قى كند و یا در آب ارتماس نماید و یا با مایع حُقنه كند یا در شب، جنب شود و همان گونه كه در « مسأله 1769 » گفته شد، بیدار شود و دوباره بخوابد و تا اذان صبح بیدار نشود، فقط باید قضاى آن روز را بجا آورد، امّا اگر كار دیگرى كه روزه را باطل مى كند عمداً انجام دهد، در صورتى كه مى دانسته آن كار روزه را باطل مى كند، قضا و كفّاره بر او واجب مى شود، امّا كفّاره در بعضى از موارد مانند دروغ بستن به خدا و پیامبر و یا اهل بیت او(علیهم السلام) از باب احتیاط واجب است.

مسأله : اگر به جهت ندانستن مسأله، كارى انجام دهد كه روزه را باطل مى كند، چنانچه مى توانسته مسأله را یاد بگیرد ( یعنى مقصّر در ندانستن بوده )، كفّاره بر او واجب مى شود و اگر نمى توانسته مسأله را یاد بگیرد ( یعنى قاصر در ندانستن مسأله بوده ) كفّاره بر او واجب نیست. و بنابر احتیاط واجب حكم انسانى كه غافل باشد نیز چنین است.

كفّاره روزه

مسأله : كسى كه كفّاره روزه ماه رمضان بر او واجب مى شود، باید یك برده آزاد كند، یا به كیفیّتى كه در مسأله بعد گفته مى شود دو ماه روزه بگیرد، یا شصت فقیر را سیر كند و یا به هركدام یك مُد، كه تقریباً ده سیر است « حدود هفتصد و پنجاه گرم » طعام یعنى گندم یا جو و یا مانند آن بدهد. و چنانچه هیچ كدام ممكن نباشد، مخیّر است بین اینكه هیجده روز پى در پى روزه بگیرد یا هر مقدار مى تواند به فقیر طعام بدهد. و اگر نتواند روزه بگیرد یا طعام بدهد، باید استغفار كند، اگرچه مثلا یك مرتبه « أَسْتَغْفِرُ اللّه » بگوید. و بنابر احتیاط واجب هروقت بتواند، كفّاره را بدهد.

مسأله : كسى كه مى خواهد دو ماه، كفّاره روزه ماه رمضان را بگیرد باید سى و یك روز آن را پى در پى بگیرد و اگر بقیّه آن، پى در پى نباشد، اشكال ندارد.

مسأله : كسى كه مى خواهد دو ماه، روزه كفّاره بگیرد، نباید وقتى شروع كند كه در بین سى و یك روز، روزى باشد كه مانند عید قربان، روزه آن حرام است.

مسأله : كسى كه باید پى در پى روزه بگیرد، اگر در بین آن بدون عذر یك روز، روزه نگیرد، یا عمداً وقتى شروع كند كه در بین آن به روزى برسد كه روزه آن واجب است، مثلا به روزى برسد كه نذر كرده آن روز را روزه بگیرد، باید روزه ها را از سر بگیرد.

مسأله : اگر در بین روزهایى كه باید پى در پى روزه بگیرد، عذرى غیر اختیارى، مانند حیض، یا نفاس و یا سفرى كه در رفتن آن مجبور است، براى او پیش آید، بعد از برطرف شدن عذر، واجب نیست روزه ها را از سر بگیرد، بلكه بقیّه را بجا آورد.

مسأله : اگر با چیز حرامى روزه خود را باطل كند، چه آن چیز از اصل حرام باشد مانند شراب و زنا، یا به جهتى حرام شده باشد، مانند خوردن غذاى حلالى كه براى انسان ضرر زیاد دارد و نزدیكى كردن با عیال خود در حال حیض، بنابر احتیاط كفّاره جمع بر او واجب مى شود، یعنى باید یك برده آزاد كند و دو ماه روزه بگیرد و شصت فقیر را سیر كرده، یا به هركدام آنها یك مُدّ كه تقریباً ده سیر است، حدود هفتصد و پنجاه گرم، گندم یا نان آن، یا جو یا نان آن، یا یك مدّ مویز یا یك مد خرما بدهد. و چنانچه هرسه برایش ممكن نباشد، هركدام كه ممكن است باید انجام دهد.

مسأله : اگر روزه دار، دروغى به خدا و پیامبر(صلى الله علیه وآله وسلم) نسبت دهد، اگرچه روزه خود را با چیز حرامى باطل كرده، ولى كفّاره جمع كه در مسأله پیش گفته شد بر او واجب نمى شود.

مسأله : اگر روزه دار در یك روز ماه رمضان، چند مرتبه با همسر خود نزدیكى كند بنابر احتیاط مستحب، براى هر دفعه، یك كفّاره بدهد . و اگر جماع او حرام باشد، بنابر احتیاط مستحب براى هر دفعه یك كفّاره جمع بدهد.

مسأله : اگر روزه دار در یك روز ماه رمضان، چند مرتبه غیر از جماع، كار دیگرى كه روزه را باطل مى كند انجام دهد، براى همه آنها یك كفّاره كافى است.

مسأله : اگر روزه دار، غیر از جماع كار دیگرى كه روزه را باطل مى كند، انجام دهد و بعد با حلال خود جماع نماید، بنابر احتیاط مستحب براى هر كدام یك كفّاره، واجب مى شود.

مسأله : اگر روزه دار غیر از جماع، كار حلالى كه روزه را باطل مى كند، انجام دهد مثلا آب بیاشامد و بعد كار حرامى كه روزه را باطل مى كند غیر از جماع انجام دهد، مثلا غذاى حرامى بخورد، یك كفّاره كافى است.

مسأله : اگر روزه دار آروغ بزند و چیزى در دهانش بیاید، چنانچه عمداً آن را فرو ببرد، روزه اش باطل است و باید قضاى آن را بگیرد و كفّاره نیز بر او واجب مى شود و اگر خوردن آن چیز حرام باشد، مثلا موقع آروغ زدن، خون به دهان او بیاید و عمداً آن را فرو برد، باید قضاى آن روزه را بگیرد و بنابر احتیاط، كفّاره جمع نیز بر او واجب مى شود.

مسأله : اگر نذر كند روز معیّنى را روزه بگیرد، چنانچه در آن روز، عمداً روزه خود را باطل كند، باید یك برده آزاد نماید یا دو ماه پى در پى، روزه بگیرد و یا به شصت فقیر، طعام دهد.

مسأله : كسى كه مى تواند وقت را تشخیص دهد، اگر به گفته كسى كه مورد اطمینان نیست و مى گوید مغرب شده عمداً افطار كند و بعد بفهمد مغرب نبوده است، قضا و كفّاره بر او واجب مى شود، امّا اگر مورد اطمینان بود، قضا كافى است.

مسأله : كسى كه عمداً روزه خود را باطل كرده، اگر بعدازظهر مسافرت كند، یا پیش از ظهر براى فرار از كفّاره سفر نماید، كفّاره از او ساقط نمى شود، بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پیش آید، كفّاره بر او واجب است.

مسأله : اگر عمداً روزه خود را باطل كند و بعد عذرى مانند حیض، یا نفاس و یا بیمارى پیدا كند، كفّاره بر او واجب نیست.

مسأله : اگر یقین كند روز اوّل ماه رمضان است و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود كه آخر ماه شعبان بوده، كفّاره بر او واجب نیست.

مسأله : اگر انسان شك كند كه آخر ماه رمضان است یا اوّل ماه شوال و عمداً روزه خود را باطل كند، بعد معلوم شود اوّل ماه شوال بوده، كفّاره بر او واجب نیست.

مسأله : اگر روزه دار در ماه رمضان، با همسر خود كه روزه است جماع كند، چنانچه زن را مجبور كرده باشد، كفّاره روزه خودش و روزه همسرش را باید بدهد و اگر زن به جماع راضى بوده، بر هر كدام یك كفاره واجب مى شود.

مسأله : اگر زن، شوهر روزه دار خود را به جماع مجبور كند، یا به كار دیگرى كه روزه را باطل مى كند، واجب نیست كفّاره روزه شوهر را بدهد.

مسأله : اگر روزه دار در ماه رمضان، همسر خود را به جماع مجبور كند و در بین جماع، زن راضى شود، باید هر كدام یك كفّاره بدهند و بنابر احتیاط مستحب مرد دو كفّاره و زن یك كفّاره بدهد.

مسأله : اگر روزه دار در ماه رمضان، با همسر روزه دار خود كه خواب است جماع نماید و زن متوجّه نشود، یك كفّاره بر او واجب مى شود و روزه زن صحیح است و كفّاره ندارد.

مسأله : اگر مرد، همسر خود را مجبور كند كه غیر از جماع، كار دیگرى كه روزه را باطل مى كند بجا آورد، كفّاره همسر را نباید بدهد و بر خودِ همسر نیز كفّاره واجب نیست.

مسأله : كسى كه به جهت مسافرت یا بیمارى روزه نمى گیرد، نمى تواند همسرِ روزه دار خود را به جماع مجبور كند، ولى اگر او را مجبور نماید، كفّاره بر مرد واجب نیست و بر همسر نیز كفّاره اى تعلّق نمى گیرد.

مسأله : انسان نباید در بجا آوردن كفّاره كوتاهى كند، ولى لازم نیست فوراً آن را انجام دهد.

مسأله : اگر كفّاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را بجا نیاورد، چیزى بر آن اضافه نمى شود.

مسأله : كسى كه باید براى كفّاره یك روز، شصت فقیر را طعام بدهد، نباید به هر كدام از آنها بیشتر از یك مد كه تقریباً ده سیر است « حدود هفتصد و پنجاه گرم » طعام بدهد، یا یك فقیر را بیشتر از یك مرتبه سیر نمایند، ولى مى تواند براى هریك از عیالات فقیر، اگرچه صغیر باشند یك مد به آن فقیر بدهد.

مسأله : كسى كه قضاى روزه ماه رمضان را گرفته، اگر بعدازظهر عمداً كارى كند كه روزه را باطل مى نماید، باید به ده فقیر، هركدام یك مُد كه تقریباً هفتصد و پنجاه گرم یا ده سیر است، طعام بدهد و اگر نمى تواند، سه روز روزه بگیرد.


تبلیغات

سفر،مسافرت،تور کیش

Xبستن تبلیغ
تبلیغات
Xبستن تبلیغ